Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/17708 K.2014/24993

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı baba, velayeti annede bulunan 2003 doğumlu T.'nın velayetinin değiştirilmesini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içindeki Sosyal Hizmet Uzmanı raporunda “müşterek çocuk T.'nın baba ile yaşamak istediği, baba ile rahat ve huzurlu iletişim kurduğu, duygu ve düşüncelerini rahat bir şekilde ifade ettiği, davalı annenin doğal olarak alzheimer hastası annesine bakarken stresli olması nedeniyle T.'nın psikolojik yönden bulunduğu ev ortamından olumsuz etkilendiği, davalı anneye duygu ve düşüncelerini ifade etmekten çekindiği, davalı annenin ve ailesinin dışlamasından tedirgin olduğu, davalı anneyi üzmek istemediği ve anne ile sağlıklı bir iletişim kuramadığı,

T.'nın görüşme sırasında sık sık babası yanında kalmak istediğini dile getirdiği ve bu nedenlerle velayetinin davacı babaya verilmesinin daha yararlı olacağı” bildirilmiştir. Velayet düzenlemesi yapılırken; göz önünde tutulması gereken temel ilke, çocuğun "üstün yararı" (BM Çocuk Haklarına Dair Sözleşme md. 3; Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi md. 1; TMK md.339/1, 343/1, 346/1. Çocuk Koruma Kanunu md. 4/b)’dır.

Çocuğun üstün yararını belirlerken; onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir. Ana ve babanın yararları; ahlaki değer yargıları, sosyal konumları gibi durumları, çocuğun üstün yararını etkilemediği ölçüde göz önünde tutulur.

Yukarıda açıklanan uzman raporunda belirlendiği ve dosyada diğer delillerle de desteklendiği üzere müşterek çocuğun üstün yararı ve kendi isteği velayetinin değiştirilerek babasına verilmesini zorunlu kılmaktadır. Bu nedenle velayetin değiştirilmesi davasının kabulü gerekirken, yazılı şekilde isteğin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.