Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/17830 K.2015/2162

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın eş tarafından, kusur belirlemesi, velayet, tazminat taleplerinin reddi ve nafaka miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadın eşin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece; tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda eşit derecede kusurlu oldukları kabul edilerek, davacı kadın eşin tazminat isteklerinin reddine karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı erkek eşin sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı, başka bir kadından 27.12.2006 tarihinde ... isimli bir çocuğunun olduğu anlatılmaktadır.

Davacı kadın eşe kusur olarak yüklenen olaylar ise, davalı erkek eş tarafından 20.03.2007 tarihinde açılan boşanma davasından önceki döneme aittir.

Davalı erkek eşin 20.03.2007 tarihinde açtığı boşanma davası "barışma girişiminde bulunarak eşinin kusurlu davranışlarını affettiğinden" bahisle reddedilmiş ve ret kararı 10.02.2010 tarihinde kesinleşmiş olduğuna göre, kadın eşin o davadan önceki döneme ilişkin olarak kusursuzluğu kesin hüküm halini almış olduğuna ve kadın eşin ret tarihinden sonra yeni bir kusuru ispatlanamadığına göre, eldeki bu davada kusurunun bulunmadığının kabulü gerekir.

O halde evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda, sadakat yükümlülüğüne aykırı davranan davalı erkek eş tamamen kusurludur. Kusur durumu böyle olduğu halde, mahkemenin tarafları eşit kusurlu kabul etmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı kadın eşin maddi ve manevi tazminat (TMK.md.174/1-2) isteklerinin reddi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.