Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/18030 K.2015/2525

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı (koca) tarafından, kendi davasının reddi, karşı davanın kabulü, kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece davacı-karşı davalı (koca) ağır kusurlu, davalı-karşı davacı (kadın) kusursuz kabul edilerek davacı-karşı davalı (koca)'nın davasının reddine, davalı-karşı davacı (kadın)'ın davasının kabulüne karar verilmişse de, yapılan tahkikat ve toplanan delilerden; davacı-karşı davalı (koca)'nın bağımsız konut temin etmeyip eşini ailesi ile yaşamaya mecbur bıraktığı, davalı-karşı davacı (kadın)'a şiddet uyguladığı ve babasının eşine uyguladığı şiddete sessiz kaldığı, buna karşılık davalı-karşı davacı (kadın)'ın, davacı-karşı davalı (koca)'sının annesine şiddet uyguladığı, tehdit ettiği, kocasının annesi ve babasının yüzüne tükürdüğü,

müşterek çocuğu dövdüğü, davacı-karşı davalı (koca) yakınlarına ait para ve eşyaları çaldığı anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında tarafların kusurlu davranışlarıyla ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Gerçekleşen bu olaylar karşısında, davacı-karşı davalı (koca) da, dava açmakta haklıdır.

Bu nedenle davacı-karşı davalı (koca)'nın boşanma davasının da kabulüne karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile davasının reddi doğru bulunmamıştır.