Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/18110 K.2015/1877

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, ergin olmadan önce hakkında verilen koruma kararına bağlı olarak 1997 ila 2002 yılları arasanda Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumuna bağlı .. Nene ... .. kaldığını, ancak davalı kurum tarafından bu hususta kendisine bir belge verilmediğini ileri sürerek belirtilen tarihler arasında davalı kuruma sosyal hizmet kuruluşunda kaldığının tespitine karar verilmesini istemiş, mahkemece "idareyi belirli bir işlem yapması yönünde, zorlayıcı bir hüküm kurulması istendiğine göre, uyuşmazlığın çözüm yerinin adli yargı yeri değil, idari yargı yeri olduğu" gerekçesiyle Hukuk Muhakemeleri Kanunun 114'ncü maddesi gereğince usulden ret kararı verilmiş, kararı davacı temyiz etmiştir.

Davacının, 2828 sayılı Kanuna göre 25.02.1988 tarihli 3143 sayılı Kanunla ilave edilen Ek 1 madde ile, reşit olana kadar Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumunda bakılan ve korunan çocuklara tanınan haktan yararlanmak amacıyla iş bu davayı açtığı anlaşılmaktadır. Sözü edilen ek madde ile tanınan haktan yararlanmak isteyenler, kamu kurum ve kuruluşlarına Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğü vasıtasıyla başvurmak zorundadırlar (Ek madde 1/2).

Sözü edilen Kanuna dayanılarak çıkarılan 10.02.1995 tarihli Bakanlar Kurulu kararıyla 02.03.1995 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak aynı tarihte yürürlüğe konulan "Korunmaya .... İşe Yerleştirilmesine İlişkin Tüzük; hükümlerine göre, hakkında korunma kararı alınmış olup da ergin oluncaya kadar sosyal hizmet kuruluşunda kalmış olanlar (m.3/A) onsekiz yaşını tamamladıktan itibaren kamu kurum ve kuruluşlarına kurum aracılığıyla başvururlar.

Başvuru sahibinin geçmişte bir sosyal hizmet kuruluşunda kaldığının ve korunduğunun belgelenememesi halinde bu hususun tespiti mahkeme kararıyla olur (Tüzük md.7/1).

2828 sayılı Kanun, korunmaya muhtaç çocukların, ergin oluncaya kadar, bu kanun hükümlerine göre kurulan sosyal hizmet kuruluşlarında bakılıp gözetilmeleri hususundaki tedbirin görevli ve yetkili mahkemece alınacağını hükme bağlamış (2828 s. K. m. 22/1), görevli ve yetkili mahkemenin hangi mahkeme olduğunu göstermemiştir.

09.01.2003 tarihinde kabul edilen ve 18.01.2003 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yayımı tarihinde yürürlüğe giren, 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanununun 6. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendi ise; görev alanına giren konularda, bedensel ve zihinsel gelişmesi tehlikede bulunan veya manen terk edilmiş halde kalan küçüğü, ana ve babadan alarak bir aile yanına veya resmi ya da özel sağlık kurumuna veya genel veya katma bütçeli daireler ve benzeri yerlere yerleştirmeye ilişkin tedbirin aile mahkemelerince alınacağını hükme bağlamıştır.

4787 sayılı Aile Mahkemeleri Kanununun yürürlüğe girmesiyle, 2828 sayılı Kanun uyarınca korunmaya muhtaç çocuklar hakkında korunma kararı alma ve koşullarının varlığı halinde bu kararı kaldırma görevi Aile Mahkemelerinin görevi kapsamına alınmıştır.

Davacının talebine dayanak olan "Korunmaya Muhtaç Çocukların İşe Yerleştirilmesine İlişkin Tüzük" 2828 sayılı Kanuna dayanılarak çıkartıldığına göre bu Kanun ve Tüzükten kaynaklanan davalara da adli yargı mercilerinde bakılacağı açıktır. Bu sebeple davaya "aile mahkemesi" sıfatıyla bakılarak işin esasının incelenmesi gerekirken idari yargının görevli olduğundan bahisle yazılı şekilde karar verilmesi doğru bulunmamıştır.