Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/18128 K.2015/9167

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından; kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi ve nafakalar yönünden, davalı-davacı kadın tarafından ise; kocanın davası, kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar, nafakaların miktarı ve velayet yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle;

duruşma için belirlenen 05.05.2015 günü duruşmalı temyiz eden davacı-karşı davalı ... ile vekilleri Av. ... ve Av. ... ve karşı taraf duruşmalı temyiz eden davalı-karşı davacı ... vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek her iki boşanma davasının kabulüne karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden tarafların mahkemece belirlenen kusurlu davranışları yanında, davacı-davalı erkeğin sadakat yükümlülüğünü de ihlal ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-davalı erkeğin kadına göre daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Davalı-davacı kadının da kusuru gerçekleştiğine göre, davacı-davalı kocanın boşanma davasının kabulü sonucu itibariyle doğru olduğundan, davalı-davacı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün kusura ilişkin gerekçesi değiştirilmek suretiyle (HUMK.m.438/son) onanmasına karar verilmesi gerekmiş, davacı-davalı erkeğin tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda 1. bentte açıklanan sebeple boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı erkek daha ağır kusurlu olduğuna göre tarafların kusur durumu, gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumlarına göre davalı-davacı kadın lehine uygun miktarda maddi ve manevi tazminat (TMK.md.174/1-2) takdiri gerekirken, bu taleplerinin reddi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.