Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/18317 K.2015/7062

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflarca her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece tarafların, davacı-davalı kocanın ailesiyle altlı üstlü oturdukları ve çoğu kez yeme içmelerinin birlikte olduğu gerekçesiyle davacı-davalı koca az da olsa kusurlu kabul edilerek kadının boşanma davasının da kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı-davacı kadının isteği üzerine tarafların davadan önceki son bir yıl yeme-içmelerini ayırdıkları ve müşterek konutta yemeklerini yedikleri evlilik birliğinin bu şekilde devam ettiği anlaşılmaktadır.

Açıklanan bu nedenle, davalı-davacı kadın, eşinden kaynaklanan bu kusurlu eylemi affetmiş, en azından hoşgörüyle karşılamış sayılacağından artık bu eylem boşanmaya esas alınamayacağı gibi, davacı-davalı kocadan kaynaklanan ve boşanmaya neden olabilecek başka bir kusurlu davranışın varlığı da kanıtlanamamıştır.

Gerçekleşen bu durum karşısında, evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getirmeyen, eşine "istediğim gibi gezer tozarım karışamazsın, sizden kurtulamadım serbest yaşayacağım " diyen, güven sarsıcı davranışlarda bulunan, eşini ve çocuklarını sevmediğini söyleyen, evdeki eşyalara zarar veren davalı-davacı kadının boşanmaya neden olan olaylarda tam kusurlu olduğunun kabulü gereklidir.

Hal böyle iken, davalı-davacı kadının boşanma davasının reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü doğru olmamıştır.