KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2014/18663 E., 2015/2873 K.·Boşanmadan Kaynaklı Manevi Tazminat Kişilik Haklarına Saldırı İki Ayrı Vekalet Ücretine Hükmetme Manevi Tazminat
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 25 Şubat 2015
Karar Metni
310 kelime·2 dk okuma
TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 174
"İçtihat Metni"Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı (koca) tarafından her iki boşanma davası ve fer'ileri yönünden; davalı-karşı davacı (kadın) tarafından ise manevi tazminat talebi ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı (koca)'nın temyiz itirazları yersizdir.
2-Davalı-karşı davacı (kadın)'ın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;
a-Davalı-karşı davacı (kadın)’ın manevi tazminat isteği kişilik haklarına saldırı bulunmadığı gerekçesi ile reddedilmiş ise de; toplanan delillerden, davacı-karşı davalı (koca)’nın daha önce boşanıp yeniden evlendiği eşine “seni denedim, sen tilki isen ben kuyruğunum” diye aşağıladığı ve nikah sırasında hediye olarak aldığı arabayı kastederek “ o arabayı satmazsan yakarım” diyerek zarar vermekle tehdit ettiği ve davacı-karşı davalı (koca)’nın bu davranışlarının kadının kişilik haklarına saldırı niteliği taşıdığı anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesindeki koşullar oluşmuştur. Hal böyleyken, davalı-karşı davacının manevi tazminat talebinin kabulü gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.
b-Kocanın boşanma davası reddedildiğine, kadının davası da kabul edildiğine göre, davada kendisini vekille temsil ettiren kadın yararına iki ayrı vekalet ücreti takdiri gerekirken, bu husus nazara alınmadan, tek vekalet ücretine hükmolunması doğru bulunmamıştır.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2014/18663, K. 2015/2873, 25 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama