Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/18848 K.2015/3285

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından, karşı boşanma davası, kusur belirlemesi, lehine hükmedilen nafakanın miktarı ve tazminat taleplerinin reddi yönünden; davalı-karşı davacı (koca) tarafından ise asıl dava, kusur belirlemesi, kadın için hükmedilen yoksulluk ve çocuk için takdir edilen iştirak nafakası, velayete ilişkin düzenleme ile vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı (koca)'nın tüm, davacı-karşı davalı (kadın)'ın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece “evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, bu sonuca tarafların eşit kusurlu tutum ve davranışlarıyla ulaşıldığı” kabul edilmiş, buna bağlı olarak davacı-karşı davalı (kadın)’ın maddi ve manevi tazminat talepleri reddedilmiştir.

Oysa, davalı-karşı davacı (koca)’nın, eşine fiziki şiddet uyguladığı, kız çocuk dünyaya getirdiğinden bahisle doğumdan sonra eşine kötü davranmaya başladığı, bu yüzden eşini istemediğini ifade ettiği, “s…r git” diyerek evden kovduğu ve “Allah belanı versin” dediği, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre, boşanmaya sebep olan olaylarda koca, kadına göre daha ağır kusurludur.

Hal böyleyken, tarafların aynı oranda kusurlu kabul edilmeleri ve buna bağlı olarak davacı-karşı davalı (kadın)’ın tazminat taleplerinin reddi doğru olmamıştır.