Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/19420 K.2014/19360

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı (kadın) tarafından, tazminat ve nafaka miktarları ile kişisel ilişki yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise, kusur belirlemesi, tazminatlar, tedbir ve yoksulluk nafakaları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kadının tüm, davalı-davacı kocanın ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Toplanan delillerden; davacı-davalı kadının Kumsal Takı Tasarım isimli işyerini işlettiği ve sahibi olduğu dükkanlardan kira gelirinin olduğu, ayrıca arsa ve evlerinin de bulunduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, davacı-davalı kadının boşanma ile yoksulluğa düşmeyeceği dikkate alınarak yoksulluk nafakası talebinin reddine karar vermek gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulü usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.