Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/19638 K.2015/3919

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından tedbir ve yoksulluk nafakasının reddi ile iştirak nafakası ve maddi-manevi tazminat miktarları yönünden; davalı tarafından ise kusur belirlemesi ile maddi ve manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkek eşin tüm, davacı kadın eşin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK md. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK md.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (re'sen) almak zorundadır (TMK md.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davacı kadın eş yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

3-Davacı kadın eşin kendisini yoksulluktan kurtaracak şekilde, düzenli ve sürekli geliri olmadığı, boşanma sonrası yoksulluğa düşeceği anlaşılmaktadır. O halde, kadın eş yararına yoksulluk nafakası takdiri gerekirken (TMK m. 175) yazılı şekilde reddine karar verilmesi doğru bulunmamıştır.