KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2014/20085 E., 2015/9174 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Mayıs 2015
- Mahkemesi
- Aile Mahkemesi
- Dava türü
- Boşanma ve Ziynet Alacağı
Karar Metni
323 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, tazminatların reddi ve nafakaların miktarı yönünden davalı erkek tarafından ise her iki dava yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 05.05.2015 günü duruşmalı temyiz eden davalı ... vekili Av. ... geldi. Karşı taraf temyiz eden davacı ... ile vekili gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı kadının eşine hakaret ettiği, davalı erkeğin ise eşine fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında davalı erkeğin, kadına göre daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir.
Davacı kadının boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi koşulları gerçekleşmiş olup boşanma kararı sonucu itibariyle doğru olduğundan, davalı erkeğin bu yöne ilişkin ve diğer temyiz itirazlarının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün kusura ilişkin gerekçesi değiştirilmek suretiyle (HUMK m. 438/son) onanmasına karar verilmesi gerekmiş, davalı erkeğin tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
2-Yukarıda birinci bentte açıklanan sebeple boşanmaya sebep olan olaylarda davalı erkek ağır kusurlu olduğuna göre, davacı kadın lehine uygun miktarda maddi ve manevi tazminat (TMK md. 174/1-2) takdiri gerekirken yazılı şekilde bu taleplerin reddi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2014/20085, K. 2015/9174, 5 Mayıs 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama