Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/20288 K.2014/23790

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından her üç dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı (koca)'nın davalı-davacı (kadın)'ın birleşen bağımsız nafaka davasına yönelik temyiz itirazları yersizdir. 2-Davacı-davalı (koca)'nın her iki boşanma davasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mahkemece davacı-davalı (koca)'ya yüklenen kusurlu davranışlar yanında, davalı-davacı (kadın)'ın da eşine hakaret içeren sözler söylediği anlaşılmaktadır. Bu duruma göre davacı-davalı (koca)'nın kusuru daha ağır ise de, gerçekleşen bu kusur durumu dikkate alındığında kocanın davası yönünden de Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının oluştuğu anlaşılmaktadır.

Bu halde, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı (koca) da dava açmakta haklıdır.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalı (koca)'nın boşanma davasının da kabulü ile boşanmaya (TMK md. 166/2) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile kocanın davasının reddi doğru bulunmamıştır.