Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/20357 K.2014/25027

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından, kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi, nafakalar ve velayet yönünden; davalı (kadın) tarafından ise kusur belirlemesi, nafaka miktarı ve kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilmek suretiyle boşanmaya karar verilmiş ise de, toplanan delillerden; mahkemece taraflara kusur olarak yüklenen davranışların yanında, davalı (kadın)'ın müteaddit kereler, kocasının hesabından habersiz para çekerek ekonomik yönden eşinin güvenini sarstığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda davalı (kadın)'ın ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekmektedir. Hal böyleyken, tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur tespitine bağlı olarak davacı (koca)'nın maddi ve manevi tazminat (TMK md. 174/1,2) talebinin reddi ile Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşulları oluşmadığı halde davalı (kadın) yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesi doğru olmamıştır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre müşterek çocuk yararına takdir edilen iştirak nafakası azdır. Mahkemece Medeni Kanunun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.