Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/20877 K.2015/5220

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (kadın) tarafından tamamına yönelik olarak, davacı (koca) tarafından ise lehine hükmedilen tazminatlarla ilgili faize karar verilmemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle k

arşılık davalar da müstakil davalar gibi harca tabi (Harçlar K. m. 6/1) olup, davalı tarafından usulüne uygun harcı yatırılarak açılmış bir karşı davanın mevcut olmamasına göre, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmediği gibi, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer hususlara ilişkin temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya sebep olan olaylardaki kusur derecelerine ve kişilik haklarına yapılan saldırının kapsamına ve niteliğine göre, davacı (koca) yararına hükmedilen manevi tazminat fazla bulunmuştur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesinde yer alan hakkaniyet ilkesi nazara alınarak daha uygun miktarda manevi tazminat takdiri gerekirken, bu husus gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

3-Davacının temyiz itirazlarına gelince;

Davacı, tazminatlar için yasal faiz talebinde de bulunmuştur. Bu taleple ilgili hüküm kurulması gerekirken, bu yönün nazara alınmaması doğru olmamıştır