Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/21064 K.2015/5823

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı erkek tarafından, kendi reddedilen boşanma davası, velayet, kusur belirlemesi, maddi tazminat, kişisel ilişki, yargılama gideri ve vekalet ücreti yönünden; davlaı-davacı kadın tarafından ise kişisel ilişki, nafakaların miktarı, manevi tazminat ve yargılama gideri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle tanıkların beyanlarında geçen hakaret ve aşağılama sözlerinin davalı-davacı kadın eşten aktarılan beyanlar olup, hükme esas alınamayacağının, bu nedenle davalı-davacı kadının manevi tazminat talebinin reddinin sonucu itibariyle doğru olduğunun anlaşılmasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayeti anneye verilen müşterek çocuğun yaşı dikkate alındığında babayla çocuk arasında kurulan kişisel ilişki süresi fazla olduğu gibi, günümüz ulaşım koşullarında aynı yer-farklı yer ayrımı yapılması da doğru değildir. Ancak bu yön yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir.