Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/21547 K.2014/20298

Taraflar arasındaki "boşanma" davası ile davalı tarafından daha sonra bağımsız olarak açılan "nafaka" davasının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı (koca) tarafından, kusur belirlemesi ve kadın lehine hükmedilen nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın, kadın lehine Türk Medeni Kanununun 169. maddesine göre hükmedilen tedbir nafakasına ilişkin temyiz itirazları yersizdir.

2-Diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir (TMK.md.175/1). Toplanan delillerden; boşanmaya sebep olan olaylarda, davalı-davacı kadının, daha ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile lehine yoksulluk nafakasına hükmedilmesi doğru bulunmamıştır.

3-Kabule göre de;

Davalı-davacı (kadın), aylık 200 lira irat şeklinde yoksulluk nafakası talep ettiği halde, talep aşılarak aylık 250 lira yoksulluk nafakası tayini de usul ve yasaya aykırıdır.