Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/21907 K.2015/6615

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı tarafından kusur belirlemesi, karşı davanın kabulü ile maddi-manevi tazminatların reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, mahkemenin taraflara yüklediği kusurlar yanında davalı-davacı kadının bir kısım tanıklarının beyanları dikkate alındığında, davacı-davalının, eşine fiziki şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre davacı-davalının davalı-davacıya oranla "daha fazla" kusurlu kabul edilmesi gerekirken tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi doğru değildir.

Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleşmiş olmakla, tarafların boşanma davalarının kabulü ile boşanma kararı verilmesi, sonucu itibarıyla doğru olduğundan, davalı-davacı kadının, hükmün davacı-davalınınn davasının kabulüne ilişkin kısmına yönelik temyiz itirazları bu sebeple yerinde görülmemiş, boşanma kararının gerekçesinin değiştirilmesi suretiyle onanması gerekmiş, davalı-davacının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Fiziksel şiddet uygulayan davalı-davacı erkeğin, davalı-davacıya nazaran boşanmaya neden olan olaylarda daha ziyade kusurludur. Bu yön nazara alınmadan tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve buna bağlı olarak, davalı-davacı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddedilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.