KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2014/21921 E., 2015/12332 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Haziran 2015
- Mahkemesi
- Aile Mahkemesi
- Dava türü
- Karşılıklı Boşanma
Karar Metni
341 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (...) tarafından, boşanma sebebi, lehine hükmedilen tazminatların ve nafakaların miktarları yönünden, davalı-karşı davacı (...) tarafından ise kusura ilişkin gerekçesi, diğer taraf yararına hükmedilen nafaka ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı(nın) temyiz itirazları yersizdir.
2-Davacı-karşı davalı (kadın)'ın temyiz itirazlarına gelince:
a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı (kadın)'ın kendisi ve yanında bulunan müşterek çocuk için hükmedilen tedbir nafakaları ile çocuk için tayin edilen iştirak ve kendisi için hükmolunan yoksulluk nafakasının miktarlarına ilişkin temyiz itirazları yersizdir.
b-Davacı (karşı davalı), Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesinde yer alan "evlilik birliğinin temelinden sarsılması" sebebiyle boşanma davası açmış, yargılama sırasında 10.12.2013 tarihli oturumda dava sebebini, "zina" olarak ıslah etmiştir. Davalı-karşı davacı(nın) bir başka kadınla ilişkisinin olduğu, bu kadını ayrı yaşadıkları dönemde ortak konuta getirdiği, tanıkları ... ve ...'in beyanları ve dosyaya sunulan, zinaya muhakkak gözüyle bakılmasını gerektiren fotoğraflardan anlaşılmaktadır. Toplanan deliller zinanın sübutuna yeterlidir. O halde, tarafların zina (TMK m.161) sebebiyle boşanmalarına karar verilmesi gerekirken hatalı nitelendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2014/21921, K. 2015/12332, 10 Haziran 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama