Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/22135 K.2015/6892

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından; davalı-davacı erkeğin boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi, nafakaların miktarları, ziynet alacağı isteminin reddi, vekalet ücreti ve yargılama giderleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, "taraflar eşit kusurlu" kabul edilerek davalı-davacı erkeğin boşanma davası kabul edilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalı-davacı erkeğin müşterek çocuğa ve eşine fiziksel şiddet uyguladığı ve güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, buna karşılık davacı-davalı kadının boşanmayı gerektirecek kusurlu bir davranışının ise kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre davalı-davacı erkeğin boşanma davasının reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulü isabetsiz olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.

3-Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere, boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı erkeğin tamamen kusurlu olduğunun kabulü ile kusursuz olan davacı-davalı kadın yararına uygun miktarda maddi ve manevi tazminat takdiri gerekirken, dosya kapsamına aykırı gerekçelerle tarafların eşit oranda kusurlu görülmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı-davalı kadının maddi ve manevi tazminat isteklerinin (TMK. md. 174/1-2) reddedilmesi doğru bulunmamıştır.

4-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı-davalı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası azdır. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.