Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/22321 K.2015/7359

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm davacı-davalı ...tarafından kusur belirlemesi, karşı davanın kabulü, kendi davasının reddi, kadın yararına hükmedilen nafaka ve tazminat taleplerinin reddi yönünden, davalı-davacı ...tarafından ise, kusur belirlemesi, nafaka miktarı ve tazminatların reddi yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, davacı-davalı (koca)nın davasına dayanak olan iddiaları af kapsamında kabul edilerek, kocanın davası reddedilip, kadının karşı davası yönünden ise taraflar eşit kurulu sayılmıştır.

Ancak davacı-davalının ceza yargılmasına da yansıyan mesaj içerikleri incelendiğinde, bu mesaj içeriklerinin af kapsamında olmadığı, barışma girişimi sayılabileceği zira davacı-davalı tarafından gönderilen bu mesajlar üzerine tarafların biraraya gelip ortak hayata devam etmedikleri anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca; yapılan soruşturma, toplanan delillerle davacı-davalıya karşı davalı-davacı kadının aşağılayıcı sözler söylediği ve hakaret ettiği anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı koca da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davalı-davacı kocanın boşanma davasının da kabulü ile boşanmaya (TMK.md. 166/l) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.