Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/23051 K.2015/13280

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflarca her biri kendi davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı(nın) temyiz itirazları yersizdir. 2-Davalı-davacı(nın) temyizine gelince;

Davacı-davalı(nın), eşine sonuncusu 2012 yılı Ocak ayında olmak üzere birden fazla fiziki şiddet uyguladığı, hakaret ettiği, evine ve eşine karşı ilgisiz olduğu, son olarak da müşterek konutu terk ettiği yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir.

Olayların akışı karşısında davalı-davacı (kadın) dava açmakta haklıdır. Davalı-davacı(nın), ortak hayata devam etme yönündeki iyiniyetli çabaları "af" olarak görülemez. Buna rağmen davacı-davalı birlikte yaşamaktan kaçındığına göre, davalı bakımından boşanmayı talep etmekten başka yol kalmamıştır.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, kadının davasının kabulü ile boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile reddi doğru görülmemiştir.