Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/23832 K.2015/9347

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından; kusur belirlemesi, tazminat miktarları, nafakalar yönünden, davalı-karşı davacı erkek tarafından ise; her iki boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece,davalı karşı davacı erkeğin boşanma davasının reddine, davacı-karşı davalı kadının boşanma davasının kabulü ile boşanmalarına karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı-karşı davacı erkeğin, eşine fiziksel şiddet uyguladığı, birlik görevlerini yerine getirmediği, eşinin hastalığı ile ilgilenmediği ve evin kilidini değiştirdiği, davacı-karşı davalı kadının ise eşine ve eşinin annesine hakaret ettiği, eşinin annesine saldırdığı anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı ve davacı-karşı davalı kadının da boşanmayı talep etmesi karşısında davalı-karşı davacı erkek de boşanma davası açmakta haklıdır.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesi ve davalı-karşı davacı erkeğin boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesinin koşullarının gerçekleştiği nazara alınıp davalı-karşı davacı erkeğin boşanma davasının da kabulüyle (TMK.md. 166/2) boşanmaya hükmedilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle davalı-karşı davacı erkeğin boşanma davasının reddi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.