Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/24032 K.2015/9572

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı tarafından, yararına hükmedilen nafaka ve tazminatların miktarı ile kişisel ilişki süresi yönünden; davalı-karşı davacı tarafından ise her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden, davalı-karşı davacının eşini sürekli aşağılamak, birlik görevlerini yerine getirmemek, eşinin hastalığında ilgilenmemek, ailesinden, gelip kızlarını götürmelerini istemek, eşine hakaret edip, şiddet uygulamak, "sen daha ölmedin mi?" demek şeklindeki kusurlarına karşılık; davacı-karşı davalı kadının da eşini istemediğini, ondan tiksindiğini, boşanmak istediğini, çocukların eşinden olmayıp, onları sperm bankasından yaptığını söylediği, kayınvalidesini evden kovduğu anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Gerçekleşen olaylar karşısında davalı-karşı davacı da dava açmakta haklıdır. Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi koşulları gerçekleşmiştir. Davalı-karşı davacının boşanma davasının da kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddi doğru görülmemiştir.