Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/24207 K.2015/9353

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kadın tarafından, erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davacı-davalı erkeğin eşinin ailesinin ortak konuta gelmesini istemediği, geldiklerinde ise evden kovduğu, eşine fiziksel şiddet uyguladığı ve eşini babasının evine bıraktığı, davalı-davacı kadının ise yalan söyleyerek eşinin güven duygusunu sarstığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda, her iki tarafta kusurlu olmakla birlikte, kadına göre davacı-davalı erkeğin daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyle iken tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK.m.174/1-2) isteklerinin reddedilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.