Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/24230 K.2015/10295

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, maddi tazminatın miktarı, reddedilen manevi tazminat isteği, ziynet eşyalarının bedeli yönünden; davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi, nafaka, velayet, kadın lehine hükmedilen maddi tazminat, ziynet alacağı ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle erkek tarafından açılan boşanma davasında kadının kusurunun ispatlanmaması nedeniyle reddine karar verildiği, kararın 26.02.2012 tarihinde kesinleştiği, tarafların bu tarihten sonra bir araya gelmediği, fiili ayrılık döneminde de kadının kusurunun kanıtlanamadığı, boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin tamamen kusurlu olduğu, kadının bir kusurunun bulunmadığı anlaşılmakla davalı erkeğin tüm, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadın 12.02.2013 tarihli dava dilekçesiyle,boşanma talebinin yanında ziynet eşyalarının iadesini, bu olmadığı takdirde bedelinin tahsiline karar verilmesini istemiştir. Dava dilekçesi ile alınan başvurma harcı dilekçedeki tüm bağımsız talepleri kapsadığından; 12.02.2013 tarihinde kadının usulünce açılmış bir ziynet eşyası alacağı davası mevcuttur. Bu bakımdan ziynet eşyalarının dava tarihi olan 12.02.2013 tarihindeki değerine göre karar verilmesi gerekirken nispi harcın tamamlandığı 16.09.2013 tarihindeki değerine göre karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.