Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/24450 K.2015/9714

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, velayetler ile iştirak nafakaları yönünden; davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen maddi tazminat, tedbir nafakası, manevi tazminat talebinin reddi ile ziynet alacağının kabulü yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının temyiz itirazları yersizdir. 2-Davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Velayet düzenlemesi yapılırken; göz önünde tutulması gereken temel ilke, çocukların "üstün yararı" (BM Çocuk Haklarına Dair Sözleşme md. 3; Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi md. 1; TMK. md.339/1, 343/1, 346/1. Çocuk Koruma Kanunu md. 4/b)’dır. Çocukların üstün yararını belirlerken; onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir.

Ana ve babanın yararları; ahlaki değer yargıları, sosyal konumları gibi durumları, çocuğun üstün yararını etkilemediği ölçüde göz önünde tutulur. Mahkemece tarafların müşterek çocukları 2008 doğumlu ... ile 2010 doğumlu ... 'un velayetleri davalı babaya bırakılmıştır. Çocukların yaşı göz önüne alındığında, anne bakım, sevgi, şefkat ve ilgisine özellikle ihtiyaç duyacakları bir çağda oldukları kabul edilmelidir.

Bu bakımdan annenin velayet görevini üstlenmesine yasal bir engel bulunmadığı da anlaşıldığından müşterek çocukların velayetlerinin davacı anneye bırakılması gerekirken yazılı şekilde velayetlerinin davalı babaya verilmesi doğru görülmemiştir.