Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/24477 K.2015/9898

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı erkek tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece davalı-davacı erkek kusurlu, davacı-davalı kadın kusursuz kabul edilerek davacı-davalı kadının boşanma davası kabul edilip, davalı-davacı erkeğin boşanma davası reddedilmiştir. Ne var ki; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı-davacı erkeğin mahkemece kabul edilen kusurlu davranışları yanında, davacı-davalı kadının da eşini annesiyle oturmaya zorladığı ve annesinin evlilik birliğine müdahalesine tepkisiz kaldığı anlaşılmaktadır. Her iki taraf da boşanma isteğiyle dava açtığına göre, erkeğin boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleşmiştir. O halde, boşanmaya davalı-davacı erkeğin boşanma davası da kabul edilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.