Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/24913 K.2015/10283

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı erkek tarafından kusur belirlemesi ve nafakalar yönünden, davalı-davacı kadın tarafından ise kusur belirlemesi, erkeğin davası, reddedilen maddi ve manevi tazminat talepleri ile yoksulluk nafakası miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı erkeğin tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-davalı erkeğin eşini ailesi ile görüştürmediği, aşırı kıskançlık göstererek başka erkeklere yakıştırdığı, sürekli şiddet uyguladığı, hakaret ve tehdit ettiği, davalı-davacı kadınında eşine "pislik adam, şerefsiz, seninle aynı havayı solumak istemiyorum" şeklinde sözler söylediği anlaşılmaktadır.

Bu halde evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davacı-davalı erkek, davalı-davacı kadına göre daha fazla kusurludur.

Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakları zarar gören, mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen az kusurlu olan davalı-davacı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174. maddesinin (1.) ve (2.) fıkrası gereğince uygun miktarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, bu isteklerin reddi doğru bulunmamıştır.