Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/25245 K.2014/24321

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından, velayet yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise kocanın davasının kabulü, kusur belirlemesi, nafaka ve tazminatların reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı (koca)'nın tüm, davalı-davacı (kadın)'ın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacı (kadın) karşı davasında, boşanma talebinin yanında ev eşyası, özel eşya, ziynetler, nişan ve düğün masrafları ile müşterek çocuk için doğum gününde takılan ziynetler için toplam 20.000 TL maddi tazminat talebinde de bulunmuştur. Kadının bu talebi, boşanmanın eki niteliğinde değildir. Ayrıca nispi harca tabidir. Davalı-davacı (kadın) dava açarken yatırmış olduğu başvurma harcı dilekçesindeki tüm talepleri kapsar.

Kadın tarafından bu talepler ile ilgili nispi harç yatırılmamıştır.

O halde, mahkemece davalı-davacı (kadın)'a maddi tazminat ile ilgili her kalem için ne miktar tazminat talep ettiğinin ayrı ayrı açıklattırarak belirlenen değer üzerinden nispi peşin harcın tamamlatılması (Harçlar Kanunu md. 30-32), harçlar tamamlandığında talebin esasının incelenmesi, tamamlanmadığı takdirde yine Harçlar Kanununun 32. maddesi uyarınca işlem yapılması ve sonucu uyarınca hüküm kurulması gerekirken, bu talebin Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesindeki maddi tazminat olarak değerlendirilerek hüküm kurulması yanlış olmuştur.