Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/25460 K.2014/24245

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm her iki boşanma davası ve boşanmanın fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, "evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, bu sonuca davacı-davalı (kadın)'nın tam kusurlu davranışlarıyla ulaşıldığı, kocaya atfı kabil bir kusurun ispat edilmediği" kabul edilerek, kocanın birleşen boşanma davasının kabulüne, kadının boşanma davasının reddine karar verilmiştir.

Oysa, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı-davalı (koca)'nın, kendisini küçük görüp birlik görevlerini yerine getirmeyen eşine sürekli olarak fiziki şiddet uyguladığı, hakaret ve tehditte bulunarak ailesine "alın götürün bunu" şeklinde sözler sarfettiği, bu olay üzerine tarafların ayrıldığı, ayrılık döneminde de davacı-davalı (kadın)'nın bir süre başka erkekle yaşayarak sadakatsiz davranışta bulunduğu anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında tarafların kusurlu davranışlarıyla ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Gerçekleşen bu olaylar karşısında, davacı-davalı (kadın) da, dava açmakta haklıdır.

Bu koşullar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalı (kadın)'ın boşanma davasının da kabulüne karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile bu davanın reddi doğru bulunmamıştır.