Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/25557 K.2015/10731

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından, kusur belirlemesi ve nafakalar yönünden, davalı tarafından ise, boşanma, kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar ve nafaka miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, taraflar eşit kusurlu bulunarak boşanmaya karar verilmiş ise de; toplanan delillerden; davacı erkeğin başka bir kadınla birlikte yaşadığı, davalı kadının ise müşterek konutu sık sık terk ettiği, davacı eşine hakaret edip aşağıladığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre; boşanmaya neden olan olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, davacı erkeğin davalı kadına göre ağır kusurlu kabul edilmesi gerekir.

Mahkemece tarafların eşit kusurlu olduğuna ilişkin tespit yerinde değil ise de, verilen boşanma kararı davalı kadının az da olsa kusurlu olması ve Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının oluşmuş bulunması nedeniyle sonucu itibarıyla doğru olmakla, boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesinin düzeltilmek suretiyle (HUMK.md.438/son) onanmasına karar verilmesi gerekmiş ve davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Yukarıda belirtildiği üzere boşanmaya neden olan olaylarda davacı erkek ağır kusurludur. Boşanmaya sebep olan olaylar davalı kadının kişilik değerlerine tecavüz ettiği gibi, boşanma yüzünden davalı kadın mevcut menfaatlerini de kaybetmiştir. Öyleyse davalı kadın yararına uygun miktarda maddi (TMK mad. 174/1) ve manevi (TMK mad. 174/2) tazminat takdiri gerekirken, bu isteklerin reddi doğru görülmemiştir.