Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/25657 K.2015/10545

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı (...) tarafından her iki davaya yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerle, mahkemenin de kabulünde olduğu üzere, davacı-karşı davalının eşine fiziksel şiddet uyguladığı, davalı-karşı davacının da başka bir erkekle telefon görüşmeleri yapmak suretiyle güven sarsıcı tutum ve davranışlarda bulunduğu anlaşılmaktadır.

Telefon görüşmelerinin davacı -karşı davalı tarafından öğrenilmesinden hemen sonra ortak konuttan ayrılan kadının, yaklaşık bir ay sonra ortak konuta dönmesi ve bir yıla yakın bir süre ile birlikte yaşamış olmaları mahkemece af kabul edilerek, davacı-karşı davalı tarafından açılan boşanma davasının reddine karar verilmiştir.

Ancak davalı-karşı davacının tüm aşamalarda kendisinin istememesine rağmen telefonla rahatsız edildiğini ileri sürdüğü, ceza yargılaması sırasında sanığın savunması ve telefon iletişim kayıtlarının getirtilmesinden sonra 2013 yılı mart ayında, davalı-karşı davacının da Nazım adlı kişiyi aradığı ve gece vakti uzun süreli telefon görüşmelerinin bulunduğu ortaya çıkmıştır. Bu tarihten sonra davacı-karşı davalının eşini affettiğine ilişkin somut olgu bulunmamaktadır.

Davalı-karşı davacının güven sarsıcı davranışlarının varlığı kanıtlandığına göre; davacı-karşı davalı tarafından açılan davanın da kabulü ile boşanmaya (TMK.md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile reddi doğru bulunmamıştır.