Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/25785 K.2015/11236

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından, reddedilen boşanma davası ile ziynet eşyası alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının ziynet eşyaları hakkındaki talebinin kabulü gerektiği yönündeki temyiz itirazları yersizdir. 2-Boşanma davasına ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Davalı tarafından davacı aleyhinde 27.03.2013 tarihinde boşanma davası açılmış, davalı 29.04.2013 tarihinde bu davadan feragat etmiştir. Davadan feragat, kadından kaynaklanan kusurların affedildiğini veya en azından hoşgörüyle karşılandığını gösterir. Feragat edilen davadan sonra davacıdan sadır olan kusurlu bir davranış ortaya konulmadığına göre, davadan feragatin "kesin hüküm" etkisi sebebiyle artık davacı kusurlu kabul edilemez.

Davacının, kocasının yakınları tarafından gezme amacıyla baba evine bırakılmasından sonra, davalı ve annesinin "bir daha gelme, seni istemiyoruz" dedikleri, bu suretle davalının eşiyle birlikte yaşamaktan kaçındığı yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir.

Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre boşanmaya (TMK m. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile isteğin reddi doğru görülmemiştir.