Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/2642 K.2014/13095

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından; davacı-davalı kadının boşanma davasının kabulü ve boşanmanın fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delilerden ve davacı-davalı (kadın)'ın dava dilekçesindeki ifadelerinden, tarafların 03.07.2011 tarihinde birbirlerine karşılıklı olarak fiziksel şiddet uyguladıkları, ancak ceza davasına konu olan bu eylemlerden sonra barıştıkları, davacı-davalı (kadın)'ın 14.09.2011 tarihinde müşterek eve döndüğü, evlilik birliğinin, kadının yeniden ortak evden ayrıldığı 30.01.2012 tarihine kadar devam ettiği, bu suretle tarafların karşılıklı olarak birbirlerinin önceki kusurlarını affettikleri anlaşılmaktadır.

Davacı-davalı (kadın)'ın müşterek eve döndüğü 14.09.2011 tarihi ile en son evden ayrıldığı 30.01.2012 tarihi arasında ise, tarafların kusurlu bir davranışları kanıtlanmamıştır. Barışmadan önce gerçekleşen ancak karşılıklı olarak affedilen ve hoşgörü ile karşılanan olaylara dayanılarak boşanma kararı verilemez.

Bu nedenle; davacı-davalı (kadın)'ın boşanma davasının da reddi gerekirken yazılı şekilde kabul edilip boşanma kararı verilmesi isabetsiz olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.