Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/2677 K.2014/13098

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davacı kocanın, evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri ihmal ettiği, eşine hakaret içeren sözler söyleyip, eşine karşı sürekli fiziksel şiddet uyguladığı, buna karşılık davalı kadının ise kocasına hakaret ettiği ve terlikle eşinin kafasına vurduğu, boşanmaya neden olan olaylarda davacı koca kadına nazaran daha ziyade kusurlu olmakla birlikte, davalının boşanmaya karşı çıkmasının da hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının davada oluştuğu anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya karar verilecek yerde yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.