Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/26790 K.2015/12318

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı(nın) tüm, davacı-karşı davalı(nın) ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece “davacı-karşı davalı(nın), güven sarsıcı tutum ve davranışlarda bulunduğu, bu sebeple boşanmaya sebep olan olaylarda diğer tarafa göre daha fazla kusurlu olduğu” kabul edilerek davalı-karşı davacı yararına manevi tazminata hükmedilmiştir. Oysa, davalı-karşı davacı(nın) da, sürekli alkol kullandığı ve onun da güven sarsıcı tutum ve davranışlarda bulunduğu yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır.

Dosyaya yansıyan olaylar bir bütün olarak değerlendirildiğinde, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında tarafların her ikisinin de aynı oranda kusurlu olduklarının kabulü gerekir. Eşit kusurlu taraf yararına da manevi tazminata hükmedilemez. Bu husus nazara alınmadan, davacı-karşı davalı(nın) ağır kusurlu kabul edilmesi, buna bağlı olarak diğer taraf yararına manevi tazminata hükmedilmesi doğru bulunmamıştır.

3-Davacı-karşı davalı(nın), herhangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Boşanmada daha ağır kusurlu olmadığı da gerçekleştiğine göre, Türk Medeni Kanununun 175. maddesi gereğince yararına diğer tarafın mali gücü oranında uygun miktarda yoksulluk nafakası tayini gerekirken, davacı-karşı davalı(nın) bu talebinin reddi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.