Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/26972 K.2015/14189

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı erkek tarafından, kadının kabul edilen boşanma davası, reddedilen zina hukuki nedenine dayalı açtığı boşanma davası, kusur bilirlemesi ve manevi tazminat talebi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacının aşagıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kadının evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı açtığı boşanma davasında, davalı-davacı erkek birleşen (2012/452 esas) dava ile aynı hukuki sebebe dayalı boşanma davası açmış, birleştirilen (2012/879 esas) davada ise zina hukuki sebebine dayalı boşanma isteminde bulunmuştur.

Mahkemece tarafların karşılıklı Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayalı açtıkları davalar kabul edilerek boşanmalarına karar verilmiş, davalı-davacı erkeğin birleştirilen zina nedeniyle açtığı boşanma davası ise reddedilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı-davalı kadının başka bir erkekle ilişkisinin olduğu ve beraber yaşadığı gerçekleşmişir. Türk Medeni Kanunun 161. madde koşulları oluşmuştur.

Davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Ne varki davalı-davacı erkeğin Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi kapsamında açtığı karşı boşanma davası temyiz kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olduğundan, zina nedeniyle açtığı boşanma davasında karar verilmesine yer olmadığıda karar verilerek, dava tarihindeki haklılık durumuna göre vekalet ücreti ve yargılama giderleri konusunda hüküm kurulmak üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Mahkemece tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması (TMK. 166/1. maddesi) hukuki sebebine dayalı açtıkları karşılıklı boşanma davalarında taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de, toplanan delillerden davacı-davalı kadının eşine fiziksel şiddet uyguladığı, eşine ve müşterek çocuğa hakeret ettiği, özel hayatlarını başkalarına anlattığı ve sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiği, davalı-davacı erkeğin de eşine hakaret ve tehdit ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında davacı-davalı kadın ağır kusurludur. Az kusurlu davalı-davacı erkek yararına Türk medeni Kanununu 174/2. maddesi gereğince uygun miktarda manevi tazminat takdiri gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile tarafların eşit kusurlu olduklarından bahisle reddi doğru bulunmamıştır.