Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/27277 K.2015/13093

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalının, eşine kaba, saygısız ve tedbiyesiz sözler sarfettiği, "şeker" hastası olup diyalize giren eşinin hastalığına ilgisiz kaldığı, yemesine içmesine özenli davranmadığı, eşini kendi ailesinin bulunduğu köyde yaşamaya zorladığı, " ben iki tane boşadım, bunu da boşarım" dediği ve eşiyle birlikte yaşamaktan kaçındığı yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Davacının eşini ...'daki evine iyiniyetle çağırmış olması, davalının dönmekten ısrarla kaçınması karşısında "af" olarak görülemez.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine gröe, boşanmaya (TMK. md.166/1) karar verilecek yerde yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.