Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/27382 K.2015/13052

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, velayet, çocuk için tedbir ve iştirak nafakası ile tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı erkeğin davacı kadına sürekli şiddet uyguladığı, hakaret ettiği, aşağıladığı ve birlik görevlerini yerine getirmediği, davacı kadının da davalı erkeğin kaşını, gözünü, yüzünü beğenmediğini söylediği anlaşılmaktadır. Evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, davacı kadına göre, davalı erkek daha ağır kusurludur. Gerçekleşen bu durum karşısında az kusurlu davacı kadın yararına maddi ve manevi tazminata (TMK.m.174/1-2) hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur tespiti ile buna bağlı olarak davacı kadının tazminat taleplerinin reddi doğru görülmemiştir.

2- Velayet kamu düzenine ilişkindir. Karardan sonra velayet kendisine bırakılan davalı babanın müşterek çocuk ...'a şiddet uygulayıp hakaret ettiği iddiasıyla ... 35. Asliye Ceza Mahkemesinde 2014/378 esas sayılı dosyasıyla hakkında ceza davası açıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece bu dosya celp edilerek, Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanununun 5. maddesi uyarınca uzmanlardan rapor alınarak ve idrak çağındaki çocuğun da beyanı alınarak deliller hep birlikte değerlendirilip gerçekleşecek sonucu uyarınca bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerektirmiştir.