Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/27535 K.2015/13568

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından; kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri ve iştirak nafakasının miktarı ve erkeğin davasının kabulü yönünden, davalı-davacı erkek tarafından ise katılma yoluyla, kusur belirlemesi, kadının davası ve reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı erkeğin tüm, davacı-davalı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece "taraflar eşit kusurlu" kabul edilerek her iki boşanma davasının kabulü ile boşanmalarına karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; eşine karşı aşırı derecede kıskançlık gösteren, hakaret eden ve birlik görevlerini yerine getirmeyen davalı-davacı erkeğin boşanmaya neden olan olaylarda tam kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Kadından kaynaklanan boşanmayı gerektirir kusurlu bir davranışın varlığı kanıtlanamamıştır. O halde erkeğin davasının reddi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde kabulü doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

3-Boşanma neden olan olaylarda davalı-davacı erkeğin yukarıda açıklanan nedenlerle tam kusurlu olduğu anlaşıldığına göre, boşanma yüzünden mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan davacı-davalı kadın yararına Türk Medeni Kanunun 174. maddesinin (1.) ve (2.) fıkrası gereğince uygun miktarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, bu isteklerin reddi doğru bulunmamıştır.