KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2014/28375 E., 2015/14450 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Temmuz 2015
- Mahkemesi
- Aile Mahkemesi
- Dava türü
- Karşılıklı Boşanma
Karar Metni
289 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı tarafından; kusur belirlemesi, davalı-davacı yararına hükmedilen tedbir nafakaları, iştirak nafakası, tazminatlar, harç ve vekalet ücreti yönünden, davalı-davacı tarafından ise; katılma yoluyla, kusur belirlemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Davalı-davacı vekili, kararın tebliğinden sonra, 24.11.2014 tarihli dilekçesiyle temyizden feragat dilekçesi vermiş, karşı tarafın temyizi üzerine 01.12.2014 tarihli dilekçesiyle katılma yoluyla temyiz dilekçesi vererek, kararın, kusur belirlemesi yönünden bozulmasını talep etmiştir. Feragatten feragat mümkün değildir. Davalı-davacının temyiz dilekçesinin bu sebeple reddi gerekmiştir.
2- Davacı-davalının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;
a) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle boşanma davası ile birlikte talep edilen tazminatlar, boşanmanın feri niteliğinde olup, bu taleplerin harca tabi olmamasına, bunların reddi veya kabulü halinde diğer taraf yararına vekalet ücreti takdirinin gerekmemesine göre davacı- davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yersizdir.
b) Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile boşanma yüzünden zedelenen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamı dikkate alındığında davalı-davacı yararına takdir edilen maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md. 174/1) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2014/28375, K. 2015/14450, 3 Temmuz 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama