Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/284 K.2014/2337

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Hükmü temyiz eden davalıya “temyiz harç ve posta giderlerini” yatırması için çıkartılan muhtıranın tebliği üzerine,davalının belirtilen süre içinde temyiz harç ve posta giderlerini yatırmadığı gerekçesiyle mahkemece 20.05.2013 tarihli ek kararla temyiz talebinin reddine karar verildiği görülmektedir.

Davalı, ek kararın tebliği üzerine mahkemeye gönderdiği 05.06.2013 tarihli dilekçesinde “cezaevinde hükmen tutuklu olduğunu, temyiz harç ve posta giderlerini yatırma imkanı olmadığını, yasal hakkını kullanmak istediğini” bildirmiştir. Davalının 05.06.2013 tarihli dilekçesindeki bu talebi, adli yardımdan yararlandırılması isteğini içermektedir.

Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talep edildiğine göre, bu talep hakkında karar verme yetkisi kanun yolu incelemesini yapacak olan Yargıtay’a aittir (HMK.md.336/3). Bu bakımdan bu talep hakkında yetkili organca henüz bir karar verilmeden temyiz harç ve giderlerini yatırması ilgiliden beklenemez. Öyleyse yerel mahkemece verilen temyiz talebinin reddine dair 20.05.2013 tarihli karar hukuki dayanaktan yoksundur.

Bu sebeple ek kararın bozularak kaldırılmasına; davalının “kanun yollarına başvuru sırasında” ileri sürdüğü adli yardım talebinin, cezaevinde hükümlü olması, bu sebeple temyiz harç ve giderlerini ödeme imkanı bulunmadığını bildirmesi karşısında haklı ve yerinde görüldüğünden kabulüne, temyiz harç ve giderlerinden geçici olarak muaf tutulmasına, temyiz talebinin incelenmesine karar verilmesi gerekmiştir.