Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/3294 K.2014/4647

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı (koca) tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece davalı- karşı davacı koca ağır kusurlu, davacı-karşı davalı daha az kusurlu kabul edilerek, davacı-karşı davalı kadının boşanma davası kabul edilip, davalı-karşı davacı kocanın boşanma davası reddedilmiştir. Ne var ki; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-karşı davalı kadının eşine beddua ettiği, eşinin ailesini istemediği, buna karşılık davalı-karşı davacı kocanın da karısına fiziksel şiddet uyguladığı, kadını istemediğini söylediği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylar göz önüne alındığında; evlilik birliği temelinden sarsılmıştır. Bu sonucun gerçekleşmesinde her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, eşine göre davalı-karşı davacı kocanın daha ağır kusurlu kabul edilmesi gerekir. Nitekim, mahkeme de kocayı daha ağır kusurlu kabul etmiştir. Her iki taraf da boşanma isteğiyle dava açtığına göre, kocanın boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleşmiştir.

O halde, boşanmaya davalı-davacı kocanın boşanma davası da kabul edilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken, hatalı gerekçeyle reddi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.