Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/3464 K.2014/13351

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı (kadın) tarafından, davacı-davalı (koca)'nın davasının kabulü, lehine hükmedilen maddi tazminatın miktarı ve manevi tazminat isteğinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı-davacı (kadın) vekili 09.01.2014 tarihli dilekçesi ile davacı-davalı (koca)’nın kabul edilen boşanma davasında verilen boşanma hükmünü temyizden vazgeçtiğini bildirdiği anlaşıldığından, davalı-davacı (kadın)’ın bu yöne ilişkin temyiz talebinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Hükmün temyiz sebeplerine hasren yapılan incelenmesine gelince;

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı (kadın)'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Toplanan delillerden; davacı-davalı (koca)'nın, hastalığı süresince eşiyle ilgilenmediği ve onu terk ettiği anlaşılmaktadır. Mahkemece bu durumun manevi tazminatı gerektirmeyeceği kabul edilmiştir. Ne var ki, kocadan kaynaklanan bu davranışların mahkemenin gerekçesinin aksine Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesinde ifadesini bulan manevi tazminatı gerektirdiğinin kabulünü zorunlu kılar. O halde, davalı-davacı kadın yararına uygun bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, isteğin tümüyle reddi doğru olmamıştır.