Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/370 K.2014/1683

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; bozulmasına dair Dairemizin 2.10.2013 gün ve 8787 - 22510 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

Yerel mahkemece verilen karar taraflarca temyiz edildiği halde, sadece davalı-davacı (koca)'nın temyiz itirazları nazara alınarak inceleme yapılmış ve hüküm; Dairemizin 2.10.2013 tarihli 2013/8787-22510 sayılı ilamıyla; “kadın lehine takdir edilen manevi tazminatın fazla olduğu” gerekçesiyle koca lehine bozulmuş, kocanın diğer yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmeyerek bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümleri ise onanmıştır.

Dairemizin bu kararına karşı, davacı-davalı (kadın) vekili karar düzeltme talebinde bulunmuş; buna ilişkin dilekçesinde; hükmün kendileri tarafından da, nafakalar, kişisel ilişki ve maddi tazminat yönünden temyiz edildiği halde, Yargıtay'ın sadece kocanın temyiz itirazlarını nazara alarak inceleme yaptığını, temyiz itirazlarının Yargıtayca incelenmediğini ileri sürerek, hem bu temyiz itirazlarının incelenerek hükmün temyiz sebepleri doğrultusunda bozulmasını; hem de, manevi tazminat miktarının fazla olduğu gerekçesiyle koca lehine yapılan bozma kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kaldırılmasını istemiştir.

Davacı-davalı (kadın) vekili tarafından vuku bulan müracaat üzerine yapılan inceleme de; hükmün gerçekten de davacı-davalı (kadın) vekili tarafından da temyiz edildiği halde, Dairemizin sadece kocanın temyizini nazara alarak inceleme yaptığı, kadının temyiz itirazlarının sehven atlandığı ve incelenmemiş olduğu görülmüştür. Ne var ki, karar düzeltme dilekçesinde, hem temyiz itirazlarının incelenmesi talep edilmiş, hem de, kocanın temyizi nazara alınarak yapılan ilk incelemede verilen manevi tazminatla ilgili bozma kararının kaldırılması istenmiştir. Bu defa yeniden yapılan inceleyeme göre, evrak okundu, gereği görüşülüp düşünündü:

1- Kocanın temyizi nazara alınarak yapılan inceleme sonucu verilen 2.10.2013 tarihli 2013/8787 esas, 2013/22510 karar sayılı temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre, davacı-davalı (kadın)'ın manevi tazminatla ilgili bozma kararına yönelik karar düzeltme isteğinin, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiç birisine uygun olmadığından reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2- Davacı-davalı (kadın)'ın 11.3.2013 tarihli temyiz dilekçesinde yer alan temyiz itirazlarına gelince;

a) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delilerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı (kadın)'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

b) Mahkemece “davalı koca tam kusurlu” bulunarak boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş, kadının Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesine dayanan maddi tazminat talebi “boşanma neticesi ne tür zararlara uğradığını ispatlayamadığı” gerekçesiyle reddedilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesinde, mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden zedelenen kusursuz veya daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceği hükme bağlanmıştır. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin kusurunun bulunmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin evlilik birliğinde sağladığı maddi desteğini yitirmiştir.

O halde, mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, kusurları, hakkaniyet ilkesi (TMK. m. 4, TBK. m. 50, 52) dikkate alınarak kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi uyarınca uygun miktarda maddi tazminat tayin ve takdiri gerekirken, bu husus nazara alınmadan isteğin reddi doğru bulunmamıştır.