Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/4023 K.2014/14668

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden.

07.03.2011 tarihinde meydana gelen ve kadının kocasına hakaret edip, fiziksel şiddet uyguladığı, kocanın ise karısına hakaret ettiği olaylardan sonra tarafların barıştıkları, evlilik birliğinin bu tarihten sonra uzunca bir süre daha devam ettiği, dolayısıyla bu eylemlerin taraflara kusur olarak yüklenemeyeceği, bunun dışında ise, davalı-davacı (kadın)'ın güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, buna karşılık davacı-davalı (koca)'nın da evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri ihmal ettiği, boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı (kadın)'ın kocaya nazaran daha ağır kusurlu olduğu,

ancak Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşularının kadının davası bakımından oluştuğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamın imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık mümkün görülmemesine göre, davalı-davacı (kadın)'ın boşanma davasının da kabulü ile boşanmaya karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile davalı-davacı (kadın)'ın davasının reddi doğru bulunmamıştır.