Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/4300 K.2014/6654

DAVA TÜRÜ Boşanma

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; bozulmasına dair Dairemizin 02.10.2013 gün ve 9262-22525 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun kanun yollarına ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

1-Davacı kocanın açtığı boşanma davasının yapılan yargılaması sonucunda davanın reddine karar verilmiş, davacı kocanın temyizi üzerine, dairemizce yapılan inceleme neticesinde “davalı kadının eşine ve eşinin ailesine hakaret ettiğinin tanık beyanları ile sabit olduğu” bu nedenle kocanın davasının kabulü yerine reddinin doğru olmadığı gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiş, davalı kadın tarafından karar düzeltme isteğinde bulunulmuştur.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı kadının, bozma ilamında belirtilen eşine ve eşinin ailesine yönelik hakaretlerinin 2008 yılında gerçekleştiği, kadının bu kusurlu eylemlerinden sonra 30.05.2010 tarihinde kocanın evden ayrılmasına kadar evlilik birliğinin devam ettiği anlaşılmaktadır. Evlilik birliğinin devamı bu olayların davacı tarafından affedildiği ya da en azından hoşgörü ile karşılandığını gösterir.

Affedilen veya hoşgörü ile karşılanan olaylar taraflara kusur olarak yüklenemez. Ne var ki bu husus ilk inceleme sırasında gözden kaçırıldığından davalı kadının karar düzeltme isteğinin kabulüne, dairemizin 02.10.2013 tarih, 2013/9262 esas ve 2013/22525 karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2-Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince; Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.