Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/4314 K.2014/14230

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından kocanın karşı davasının kabulü, kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de davalı-karşı davacı kocanın tanıklarının, kadının güven sarsıcı davranışlarına ilişkin beyanları duyuma dayalı olup beyanlarına itibar olunamayacağı gibi dosyaya sunulan yazışmalarında kadın tarafından yapıldığı sabit değildir.

Toplanan delillerden; davacı-karşı davalı kadının birlik görevlerini yerine getirmediği, buna karşılık davalı-karşı davacı kocanın sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre boşanmaya neden olan olaylarda her iki tarafta kusurlu olmakla birlikte davalı- karşı davacı koca, kadına göre daha ağır kusurludur.

Kocanın davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2 maddesi koşulları oluşmuş olup bu sebeple verilen boşanma kararı sonucu itibariyle doğru bulunduğundan, boşanmaya ilişkin hükmün kusura ilişkin gerekçesinin düzeltilmek suretiyle (HUMK. md. 438/son) onanmasına karar vermek gerekmiş, davacı-karşı davalı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Yukarıda belirtildiği üzere boşanmaya neden olan olaylarda davalı-karşı davacı koca ağır kusurludur. Boşanmaya sebep olan olaylar kadının kişilik değerlerine tecavüz ettiği gibi, boşanma yüzünden kadın mevcut menfaatlerini de kaybetmiştir. Öyleyse davacı- karşı davalı kadın yararına uygun miktarda maddi (TMK mad. 174/1) ve manevi (TMK mad. 174/2) tazminat takdiri gerekirken, bu isteklerin reddi doğru görülmemiştir.