Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/46 K.2014/1535

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece davalı-davacı koca kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalı-davacı kocanın müşterek evin ihtiyaçlarını karşılamamak suretiyle birlik görevlerini yerine getirmediği, davacı-davalı kadının ise boşanma davası devam ederken başka erkeklerle birlikte olduğu ve Enes isimli bir çocuk dünyaya getirdiği bu durumda sadakatsiz davranışlar içerisine giren davacı-davalı kadının boşanmaya neden olan olaylarda daha ziyade kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Davalı-davacı koca boşanmaya sebep olan olaylarda daha az kusurlu ise de; evlilik birliğinin devamı eşlerden beklenemeyecek derecede temelinden sarsılmış olduğu da kuşkusuzdur. Az kusurlu olan davalı-davacı kocanın davaya itirazı hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında koca bakımından korunmaya değer bir yararın kalmadığı, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi şartlarının kadının davası yönünden gerçekleştiği görülmektedir.

Bu bakımdan boşanma davasına ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiş, sonucu bakımından doğru olan boşanma kararının kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin değiştirilmesi suretiyle onanması uygun bulunmuş (HUMK.md.438/son), davalı-davacı kocanın bu yöne ve aşağıdaki bendin dışında kalan diğer yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-İkinci bentte açıklandığı gibi boşanmaya neden olaylarda davacı-davalı kadın ağır kusurlu olduğuna göre Türk Medeni Kanununun 174/1-2. ve 175. maddesi koşulları oluşmamıştır. Davacı-davalı kadının maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakası taleplerinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.