Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/4624 K.2014/15249

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (kadın) tarafından, kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkeme, tarafların tanıklarının yakın akraba olması nedeniyle beyanlarına itibar etmeyerek sulh ceza mahkemesine ait delilleri değerlendirip, davacı kadının sadakatsizlik eylemi içerisine girdiğini, kocanın bir kusurunun kanıtlanmadığını, ancak kocanın da boşanmak isteğini belirterek boşanmalarına karar vermiştir. Aksine ciddi ve inandırıcı delil ve olaylar bulunmadıkça aslolan tanıkların gerçeği söylemiş olmalarıdır (HMK.md.255). Akrabalık veya diğer bir yakınlık başlı başına tanık beyanını değerden düşürücü bir sebep sayılamaz. Dosyada tanıkların olmamışı olmuş gibi ifade ettiklerini kabule yeterli delil ve olgu da yoktur.

Yapılan yargılama, davacı kadının ilk tanık listesindeki tanık beyanları, sulh ceza mahkemesine ait dosya ve davalı tanıklarının beyanlarının birlikte değerlendirilmesinden, davacı kadının sadakatsiz tavırlar içine girdiği , davalı kocanın da eşi ile ilgilenmeyip, şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Bu durumda tarafların gerçekleşen kusurlu davranışları dikkate alındığında, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekmektedir. Mahkemece, boşanmaya neden olan olaylarda davacı kadının ağır kusurlu olarak kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak boşanmakla yoksulluğa düşeceği anlaşılan kadın yararına yoksulluk nafakası verilmemesi yanlış olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.